بد-رود

سلام وبلاگ قشنگم.مرسی که بخش مهمی از زندگیم رو با من شریک شدی ولی راستش خودت هم خوب می‌دونی که خیلی وقته رغبتی به نوشتن درت ندارم. ناراحت نشی‌ها؛ فقط نوشتنت برام سخت شده چون وبلاگ رو بوی زهم دروغ برداشته. من در زمان حاضر واقعی‌تر از هر زمان دیگه‌ایم؛ بلند بلند می‌خندم، امیدوارم و امید دارم، سبز و آبی‌ام و سرزنده. این‌ها رو می‌گم که برچسب غمگین و افسرده بودن بهم نزنی. من فقط خیلی وقته از ادیشن‌ی فیکی که تو این وبلاگ از خودم به جا گذاشتم بدم می‌آد و نمی‌تونم ادامه‌ش بدم. دوستت دارم بابت تمام وقت‌